در خاتمه این مقال یادآوری می شود که ، همان طور که می دانیم ، طرق تصمیم گیری در مجامع ، به یکی از صور زیر انجام می یگرد :

طرق تصمیم گیری در مجامع

  •  با اکثریت مطلق .
  •  با اکثریت نسبی .
  •  با اکثریت خاص .
  •  به اتفاق آراء .

اکثریت مطلق که از آن معمولاً با عنوان « اکثریت » و بدون قید « مطلق » یاد می شود ، اکثریت بیش از نصف است . به اکثریت مطلق ، اکثریت تام و ا کثریت تامه نیز گفته می شود . اکثریت نسبی ، اکثریتی است که نسبت به دیگران بیشتر باشد . میزان اکثریت خاص در هر مورد در مقررات مربوط پیش بینی و مشخص می شود ، مانند دو سوم یا سه چهارم و غیره .

اتفاق آراء موافق بودن همه آراء حاضر در مجمع با امر مورد رأی گیری است . اگر تعداد حاضران بیشتر باشد ، احتمال عدم حصول به آن بیشتر خواهد بود . لذا غالباً در مجامعی معمول می شود که تعداد شرکت کنندگان در آن کمتر است .

 در اکثریت مطلق و اکثریت نسبی این امکان وجود دارد که نتیجه به تساوی آراء بیانجامد . در این صورت مثلاً اگر موضع ، انتخاب یک بازرس باشد ، می توان به یکی از طرق زیر عمل کرد : یکی به نفع دیگری منصرف شود .- مجدداً رأی گیری گردد . – آرائی که رأی رئیس مجمع جزو آنهاست ، منوط اعتبار باشد . – قرعه کشی شود . همان طور که معلوم است طریق اول و دوم لزوماً همیشه به حل مشکل منجر نخواهد شد . زیرا در اولی ممکن است هیچ کدام از دارندگان آراء برابر ، حاضر به انصراف نشوند و در طریق دوم امکان دارد که نتیجه باز تساوی آراء باشد. ملاک در راه حل سوم این است که رئیس مجمع یا به وسیله حاضران در جلسه مجمع انتخاب شده یا از قبل به دلیلی ، ریاست مجمع به او واگذار شده است و در هر دو حال می توان مزیتی بر رأی او نسبت به آراء مأخوذه قایل شد . لیکن اعمال این طریق ، وقتی انتخاب با رأی مخفی انجام گرفته باشد با این امر مواجه است که از قبل معلوم نیست رأی رئیس مجمع موافق کدام فرد ابراز شده است ، پس ناچار باید ابراز به رأی مجدد و علین وی معتقد و قانع باشیم که احیاناً ممکن است موجب رنجش یکی از دو نفر  مزبور نیز بشود . باید گفت که بهترین طریق ، قرعه کشی و حواله امر به تصادف است که به هر حال موضوع را فیصله خواهد داد .