تعریف شرکت سهامی خاص : ماده یک لایحه قانونی اصلاح قسمتی از قانون تجارت ، شرکت سهامی را چنین تعریف می کند : « شرکت سهامی ، شرکتی است که سرمایه آن به سهام تقسیم شده و مسؤولیت صاحبان سهام ، محدود به مبلغ اسمی سهام آنهاست » .

سرمایه هر شرکت سهامی به قسمتهای مساوی تقسیم می گردد ، که هر قسمت آن را سهم می نامند . منظور از مبلغ اسمی سهام هر صاحب سهم ، کل مبلغی است که وی در شرکت سرمایه  گذاری کرده است . مسئوولیت هر صاحب سهم در برابر بدهیهای شرکت محدود به همان مبلغ سرمایه اوست .

فقط دارایی شرکت وثیقه طلب طلبکاران شرکت است . هرگاه شرکت منحل شود و دارایی شرکت کافی برای پرداخت بدهیهای آن نباشد ، طلبکاران حق ندارند برای مطالبه باقی مانده طلب خود از شرکت ، به صاحبان سهام مراجعه نمایند و بدین ترتیب باقی مانده مزبور لاوصول مانده و سوخت می شود . از آنجا که خریداران سهام شرکت طبق قانون و بنا به پیش بینی اساسنامه ، می توانند مقداری از مبلغ اسمی سهم ( حداقل یک سوم ) را نقداً پرداخت کرده و تعهد نمایند که بقیه را بعداً پرداخت  کنند . طلبکاران شرکت می توانند برای مبلغ پرداخت نشده ، به صاحبان سهام مراجعه کنند ، زیرا مبلغ فوق جزو دارایی شرکت است و باید تأدیه گردد .

به موجب ماده 2 لایحه مزبور ، « شرکت سهامی ، شرکت بازرگانی محسوب می شود ، ولو این که موضوع عملیات آن ، بازرگانی نباشد » . بنابراین ، شرکت سهامی به محض تشکیل و ثبت ، در زمره شرکتهای تجارتی قرار می  گیرد . هرچند که برای انجام امور غیرتجارتی ، مانند خرید و فروش آپارتمان ، تأسیس شده باشد . با توجه به این  که موضوع شرکتهای تجارتی دیگر ، باید حتماً امور تجارتی باشد ، تا شرکت بازرگانی محصوب گردند . لذا می توان گفت که لایحه اصلاح قانون تجارت ، در مورد شرکتهای سهام ی عام و  خاص ، قایل به استثناء شده و به این طریق خواسته است با وسعت بخشیدن به زمینه های فعالیت ، موجبات بیشتر تشکیل آنها ، بخصوص تشکیل شرکت سهامی عام را ،  که در آن سرمایه های کوچک از راه خرید سهام ، امکان مشارکت و جریان پیدا می کند ، فراهم آورد .