در شرکت تضامنی ، راجع به بدهی های شرکت ، دو نوع رابطه وجود دارد : رابطه شرکاء و طلبکاران شرکت – رابطه شرکاء با یکدیگر .

رابطه شرکاء و طلبکاران شرکت ، بر اساس مسؤولیت تضامنی شرکاء در برابر طلبکاران مزبور می باشد . بدین معنا که اگر دارائی شرکت برای پرداخت تمام بدهی های شرکت کافی نباشد ، هر یک از شرکاء مسؤول پرداخت تمام باقی مانده بدهی های شرکت می باشد و همان طور که ( شماره 618 ) ذکر شد ، قرار بین شرکاء مبنی معاف بودن یک یا برخی از آنها ، از این مسؤولیت ، در مقابل طلبکاران شرکت یا هر شخص ثالث دیگر ، فاقد اعتبار و بی اثر است و فقط بین شرکاء معتبر می باشد .

رابطه شرکاء با یکدیگر ، بر اساس مسؤولیت عادی است . یعنی این که ، اگر دارائی شرکت برای پرداخت تمام بدهی های شرکت کفایت نکند و مقداری از آنها پرداخت نشده بماند ، هر یک از شرکاء به نسبت سرمایه ای که در شرکت داشته ، مسؤول پرداخت باقی مانده مزبور می باشد . لذا هرگاه یکی از شرکاء باقی مانده بدهی های شرکت را بپردازد ، در  مورد آن ، به نسبت سهم الشرکه هر شریک ، حق مراجعه و مطالبه از او را خواهد داشت .

در این  خصوص ، قانون تجارت مقرر می دارد « فقط در روابط بین شرکاء مسؤولیت هر یک از آنها در تأدیه قروض شرکت ، به نسبت سرمایه ای خواهد بود که در شرکت گذاشته است ، آنهم در صورتی که در شرکت نامه ترتیب دیگری اتخاذ نشده باشد » .

بنابراین اگر به موجب شرکت نامه یک یا برخی از شرکای شرکت تضامنی ، از پرداخت بدهی های شرکت معاف باشند یا خارج از شرکت نامه ، قراری بر این مبنا ، بین شرکاء وجود داشتهب اشد این امر ، همان طور که ( شماره 618 ) اشاره شد ، بین شرکاء معتبر است و شریک یا شرکای مزبور از پرداخت معاف بوده و دیگران به نسبت سهم الشرکه خود ، عهده دار مبلغ پرداخت شده بابت مابقی بدهی های شرکت خواهند بود.